Ο Άγιος Πρόδρομος, βρίσκεται στην κεντρική Χαλκιδική. Απέχει από την πρωτεύουσα, τον Πολύγυρο, μόλις 14 km. και από την Θεσσαλονίκη 50 km. Μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, υπάγεται στον Δήμο Πολυγύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το χωριό κατοικείται από 452 κατοίκους, οι οποίοι ως επί το πλείστον ασχολούνται με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την εστίαση και τουρισμό, ή εργάζονται στα μεταλλεία Γερακινής (και παλαιότερα στου Βάβδου).

Η γραφική τοποθεσία στην οποία είναι χτισμένος ο Άγιος Πρόδρομος, με τον Ρεσετνικιώτη (Ολύνθιο) ποταμό να διαρρέει το χωριό, τα παραδοσιακά σπίτια και την αναπαλαιωμένη εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (χτισμένη το 1851), το καθιστούν πόλο έλξης πολλών επισκεπτών. Στις παραδοσιακές ταβέρνες - 17 στον αριθμό - ο επισκέπτης μπορεί να γευτεί το πασίγνωστο σουβλάκι Αγίου Προδρόμου, παραδοσιακό ψωμί και γλυκά, μέλι κτλ.

Σημαντικές εορτές αποτελούν η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου, το πανηγύρι στο εξωκλήσι του Αγίου Προδρόμου στις 28-29 Αυγούστου, το οποίο μάλιστα από τα παλαιά χρόνια συγκέντρωνε πλήθος πιστών, το πανηγύρι του Αγίου Χριστοφόρου, του Αη-Γιώργη, του Αη-Λια, της Αγ. Άννας.

Στην μακραίωνη ιστορία του, στο χωριό έχουν διασωθεί και πολλά έθιμα, όπως “Οι Φουταροί”, που ψάλουν τα τοπικά κάλαντα την παραμονή των Θεοφανείων, “Οι φουτχιές” που ανάβουν στις πλατείες του χωριού την παραμονή της Γεννήσεως του Αγίου Προδρόμου στις 23 Ιουνίου, το παραδοσιακό μασκάρεμα των παιδιών τις Απόκριες, η λιτανεία της ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής και άλλα πιο ξεχασμένα, όπως “Οι Λαζαρίνες”, “Το έθιμο της σ’χωρήσεως”.

5/11/09

Νεκρολογία συζύγου Γεωργίου Στεργιανού εκ Βραστών (1887)

Εφημερίδα: Φάρος της Μακεδονίας
Τεύχος: 1135
Ημερομηνία: 15 Απριλίου 1887
Εν ανθηροτάτη ηλικία, εξ οξείας προσβληθείσα νόσον, απεβίωσε εν Ρεσιτνικίοις, η σύζυγος του κ. Γεωργίου Στεργιανού εκ Βραστών. Πάσα προσπάθεια της τε επιστήμης και των οικείων εις μάτην απέβη. Ο φθονερός δαίμων, φθονήσας την ευτυχίαν της, την αφήρπασε προώρως, την εξηφάνισε ακαίρως, όπως βυθισθή εις αιώνιον πένθος ο νεαρός σύζυγός της και όπως ρεύσωσι πικρότατα και καυστικότατα δάκρυα εκ των οφθαλμών του δυστυχούς πατρός και αδελφού της.
Η θλίψις των έσεται εσαεί νέα, διαρκής, αμετρίαστος και ανεξάληπτος. Είθε ο πανδαμάτωρ χρόνος, όστις δαμάζη, επουλεί και θεραπεύει και τας βαρυτάτας της ψυχής συμφοράς, να επέλθη παρήγορος και αρρωγός. Ο δε φαεινός και λαμπρότατος της αθανασίας ήλιος, όστις λάμπει και φωτοβολεί εις τα σκοτεινά δώματα του τάφου, ας εμπνεύση τοις τεθλιμμένοις, την απόκρυφον, την μυστηριώδη και παρήγορον ελπίδα, ότι εκλήθη να μειδιάση εις άλλην ευτυχεστέραν ζωήν, έμπροσθεν των αγγέλων, και να οσφραίνηται τας ηδείς και αρωματώδεις πνοάς αειθαλών κήπων χριστιανικού παραδείσου.
Σχόλια: Ο συντάκτης αυτής της λυπητερής νεκρολογίας είναι άγνωστος. Αναφέρεται στον θάνατο της συζύγου του Γεωργίου Στεργιανού (μάλλον πρόκειται για το πατρώνυμο "Στεργιανός", και όχι για επίθετο, όπως συνιθιζόταν εκείνη την εποχή) εκ Βραστών. Αυτό που δεν διευκρινίζεται είναι εάν η ίδια ή ο σύζυγός της καταγόταν από τα Βραστά, γεγονός που κάνει πολύ δύσκολη την ταύτισή αυτης και του συζύγου της με συγκεκριμένα άτομα. Πάντως, αυτή και ο σύζυγός της πρέπει να είχαν γεννηθεί μεταξύ 1860-1865, μια και αναφέρεται ότι ήταν νέοι το 1887, έτος του συγκεκριμένου δημοσιεύματος. Επίσης αναφέρεται ότι ζούσε και ο πατέρας της, όπως επίσης ότι είχε κι έναν αδερφό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου