Ο Άγιος Πρόδρομος, βρίσκεται στην κεντρική Χαλκιδική. Απέχει από την πρωτεύουσα, τον Πολύγυρο, μόλις 14 km. και από την Θεσσαλονίκη 50 km. Μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, υπάγεται στον Δήμο Πολυγύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το χωριό κατοικείται από 452 κατοίκους, οι οποίοι ως επί το πλείστον ασχολούνται με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την εστίαση και τουρισμό, ή εργάζονται στα μεταλλεία Γερακινής (και παλαιότερα στου Βάβδου).

Η γραφική τοποθεσία στην οποία είναι χτισμένος ο Άγιος Πρόδρομος, με τον Ρεσετνικιώτη (Ολύνθιο) ποταμό να διαρρέει το χωριό, τα παραδοσιακά σπίτια και την αναπαλαιωμένη εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (χτισμένη το 1851), το καθιστούν πόλο έλξης πολλών επισκεπτών. Στις παραδοσιακές ταβέρνες - 17 στον αριθμό - ο επισκέπτης μπορεί να γευτεί το πασίγνωστο σουβλάκι Αγίου Προδρόμου, παραδοσιακό ψωμί και γλυκά, μέλι κτλ.

Σημαντικές εορτές αποτελούν η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου, το πανηγύρι στο εξωκλήσι του Αγίου Προδρόμου στις 28-29 Αυγούστου, το οποίο μάλιστα από τα παλαιά χρόνια συγκέντρωνε πλήθος πιστών, το πανηγύρι του Αγίου Χριστοφόρου, του Αη-Γιώργη, του Αη-Λια, της Αγ. Άννας.

Στην μακραίωνη ιστορία του, στο χωριό έχουν διασωθεί και πολλά έθιμα, όπως “Οι Φουταροί”, που ψάλουν τα τοπικά κάλαντα την παραμονή των Θεοφανείων, “Οι φουτχιές” που ανάβουν στις πλατείες του χωριού την παραμονή της Γεννήσεως του Αγίου Προδρόμου στις 23 Ιουνίου, το παραδοσιακό μασκάρεμα των παιδιών τις Απόκριες, η λιτανεία της ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής και άλλα πιο ξεχασμένα, όπως “Οι Λαζαρίνες”, “Το έθιμο της σ’χωρήσεως”.

22/3/10

Ο γάιδαρος κι η ραχούδα τ' (Χρήστος Ι. Σαράφης)

Συγγραφέας: Χρήστος Ι. Σαράφης
Τόπος: Άγιος Πρόδρομος
Ημερομηνία: 1996
Ο γάιδαρος κι η ραχούδα τ'
Ήταν η εποχή που τ' αλώνια γέμιζαν με τα καθαρισμένα καλαμπόκια, που τ' άπλωναν οι χωριανοί για να λιαστούν κάτω από τον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο και στη συνέχεια να αλεστούν από την καλαμποκομηχανή. Μέρες τώρα όμως, καθώς ξημέρωνε, αντίκριζαν με πόνο ψυχής κι αγανάχτησης πολλά κουμπάκια καλαμποκιού φαγωμένα από κάποιο άγνωστο ζώο.
Μια και δυο πήραν την απόφαση όλοι οι παθόντες με πρώτο και καλύτερο τον μπάρμπα Βαγγέλη και τον ανιψιό του το Δημήτρη να φυλάξουν το βράδυ ανά δυο, για να πιάσουν στα πράσα επιτέλους τον απρόσκλητο επισκέπτη.
Ήταν νύχτα, βαθιά μεσάνυχτα. Το φεγγάρι χάθηκε μέσα στα πυκνά κατάμαυρα σύννεφα και οι πρώτες χοντρές στάλες άρχισαν να πέφτουν από τον καταφορτωμένο ουρανό, όταν ο Δημήτρης είδε αχνά μέσα στο βαθυσκόταδο να κινείται μια ύποπτη σκιά.
Πλησίασαν με πολλές προφυλάξεις φοβισμένοι και τι να δουν! Ένας γάιδαρος ψηλός λεβέντης και καμαρωτός πλησίασε τον "παραλωνίτη" κι άρχισε αμέριμνος να επιδίδεται σε λαίμαργες απολαύσεις.
Ευκίνητος κι αποφασιστικός καθώς ήταν ο Δημήτρης άδραξε με τα χοντρά ροζιασμένα του χέρια το γάιδαρο από το καπίστρι και στη συνέχεια τον έδεσε σε μια παλιουριά. Πήρε το δεκανίκι κι άρχισε να τον βαράει προς γνώση και συμμόρφωση. Καθώς το ραβδί έπεφτε στη ράχη του κακόμοιρου, ζμπαπ, ζμπαπ, ζμπαπ, ένα παρατεταμένο Χάααααα!!! γεμάτο ικανοποίηση κι εκδικητικότητα έβγαινε από τα χείλη του μπάρμπα Βαγγέλη:
- Βάρει Μήτρη! Βάρει! Χάααααα!!! Βάρει να καταλάβ' πως τρων τα ξένα τα καλαμπόκια.
Ξαφνικά μια φοβερή αστραπή έσκισε τον ουρανό στα δυο κι έπεσε δίπλα κοντά στο ποτάμι φεγγίζοντας "τ' απουπέρα τ' αλώνια". Κράτησε λίγο αλλά ήταν αρκετό, ώστε ο Δημήτρης να γνωρίσει τον γάιδαρο, που δεν ήταν άλλος παρά του μπάρμπα Βαγγέλη.
- Βρε μπάρμπα Βαγγέλ’,' θ’κό σ’ είνι του γαϊδούρ’!!!
Κι εκείνος με περισσευούμενη συμπόνια άρχισε να χαϊδολογεί τις ξυλιές μονολογώντας:
- Αχ του καημένου! Αχ του καημένου! Φουτιά βγάζ' η ραχούδα τ’!
Η ιστορία είναι πραγματική. Τα ονόματα φανταστικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου